جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٧٦ - غزل ١٨٩ دوش از جناب آصف پيك بشارت آمد

ايشان، خود را به مقام خلافة اللّهى رسانده‌ايم؛ كه:

١٣٥٤

«أَللّهُمَّ! وَاهْدِنا إِلى سَوآءِ السَّبيلِ، وَاجْعَلْ مَقيلَنا عِنْدَكَ خَيْرَ مَقيلٍ، فى ظِلٍّ ظَليلٍ؛ فَإِنَّكَ حَسْبُنا وَنِعْمَ الوَكيلُ.»

[١]: (بار خدايا! ما را به راه راست هدايت فرما، و استراحتگاه را در نزد خود، بهترين آسايشگاه در سايه دائمى [رحمتت‌] قرار ده؛ زيرا تنها تو براى ما كافى هستى و چه خوب كارگذارى!)

خواجه در اين بيت خود را از چيزى كه در واقع مطلوب اوست، پرهيز داده و مى‌گويد: دوست، براى غارتگرى خيالات و خواطر و حتّى ايمان قشرى تو آمده و جلوه گرى نموده، چون جمال جذّابش برايت جلوه كند، چيزى براى تو باقى نخواهد گذاشت، حتّى ايمان ظاهرى را نيز از تو خواهد ستانيد. توجّه داشته باش كه از همه چيز تهى دست خواهى شد؛ لذا در جايى مى گويد:

در واقع، خود را متوجّه مى كند كه آماده باش و دست و پائى در اين امر مزن كه صلاح تو در اين تهى دستى است.

[١] - اقبال الاعمال، ص ٦٧٨.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٩٢، ص ٢٩٢.