جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٨٠ - غزل ٢٠٣ حافظ خلوت نشين دوش بميخانه شد

كنايه از اينكه: تجلّى محبوب، خرمن هستى‌ام بسوخت و روشنايى و نور جمالش، به نابودى‌ام پرداخت. به گفته خواجه در جايى:

آرى، اگر عبادات لبّى براى سالك ميسّر نباشد، نبايد از عبادات قشرى نيز دست بكشد، بلكه با تضرّع و زارى و خوف از آتش جهنّم و غيره بايد اعمال عبادى خود را به هر طريق ممكن انجام دهد، تا سرانجام الطاف الهى شامل حالش گشته و جذبات الهى او را به مقصد اصلى از خلقت برساند؛ كه:

١٤٦٢

«بِالطّاعَةِ يَكُونُ الْفَوْزُ.»

[٢]: (رستگارى تنها به طاعت ميسّر است.- نيز:

١٤٦٣

«تَمَسَّكْ بِطاعَةِ اللَّهِ، يُزْلِفْكَ.»

[٣]: (به طاعت و عبادت الهى چنگ زن تا خداوند تو را به خود نزديك گرداند.- همچنين:

١٤٦٤

«جِوارُ اللَّهِ مَبْذُولٌ لِمَنْ أَطاعَهُ.»

[٤]: (همسايگى خداوند به هركس كه از او فرمانبرى و اطاعت نمايد، بخشيده مى شود.- يا:

١٤٦٥

«دَوامُ العِبادَةِ بُرْهانُ الظَّفَرِ بِالسَّعادَةِ.»

[٥]: (دائمى بودن عبادت، نشانه دستيابى به خوشبختى است.).

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٦٧، ص ٨٢.

[٢] ( ٢، ٣، ٤) غرر و درر موضوعى، باب الطاعة، ص ٢١٨.

[٣] ( ٢، ٣، ٤) غرر و درر موضوعى، باب الطاعة، ص ٢١٨.

[٤] ( ٢، ٣، ٤) غرر و درر موضوعى، باب الطاعة، ص ٢١٨.

[٥] - غرر و درر موضوعى، باب العبادة، ص ٢٢٩.