جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٥٦ - غزل ١٨٦ دمى با غم بسربردن جهان يكسر نمى ارزد

در راه او قدم نهادم، ولى نمى دانستم كه چه طوفانهاى مهلك و ناملايماتى را در راه رسيدن به مقصود بايد به خود بپذيرم. به گفته خواجه در جايى:

اى سالك طريق حق! اگر مى خواهى از آفتها و ناملايمات جهان در امان و عافيت باشى و آسيبى معنوى از آنها نبينى، بايد تنها خدا را در نظر داشته و بدان گنج گرانمايه قناعت بنمايى، كه: «قُلِ: اللَّهُ. ثُمَّ ذَرْهُمْ فِي خَوْضِهِمْ يَلْعَبُونَ»[٣]: (بگو:

خدا، و سپس آنان را واگذار در گفتار باطلى كه فرو رفته‌اند، به بازى بپردازند.- نيز:

«فَفِرُّوا إِلَى اللَّهِ، إِنِّي لَكُمْ مِنْهُ نَذِيرٌ مُبِينٌ»[٤]: (پس به سوى خدا بگريزيد، كه من ترساننده آشكار از جانب او هستم.- نيز:

١٣٢١

«كَفى بِالْقَناعَةِ مُلْكاً.»

[٥]: (سرمايه اى بهتر از قناعت براى بشر نمى باشد.- همچنين:

١٣٢٢

«سُئِلَ عَلَيْهِ السَّلامُ عَنْ قَوْلِهِ تَعالى: «فَلَنُحْيِيَنَّهُ حَياةً طَيِّبَةً»[٦] فَقالَ: هِىَ القَناعَةُ.»

[٧]: (از اميرالمؤمنين ٧ در باره گفتار.

[١] - هان! اى ساقى! پيمانه بگردان و به من ده.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١، ص ٣٨.

[٣] - انعام: ٩١.

[٤] - ذاريات: ٥٠.

[٥] - نهج البلاغة، حكمت ٢٢٩، ص ٥٠٨.

[٦] - نحل: ٩٧.

[٧] - نهج البلاغة، حكمت ٢٢٩، ص ٥٠٩.