جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١١٢ - غزل ١٩٤ دلم بىجمالت صفائى ندارد

معشوقا! حُسنت نه حُسنى است كه بتوان آن را با بهايى ناچيز خريدارى نمود، عشاق تو را متاعى براى به دست آوردن ديدارت، جز دلى پاك از شرك و ياد و محبّت غير تو نيست، آن را هم چون عرضه بدارند از آنان نبوده، بلكه به عنايت تو حاصل مى شود، حسنت را با اظهار مسكنت و فقر و تهى دستى مى توان خريدارى نمود؛ كه:

١٤١٥

«إِلهى! أَنَا الفَقيرُ فى غِناىَ، فَكَيْفَ لا أَكُونُ فَقيراً فى فَقْرى.»

[٢]: (بار الها! من در حال بى‌نيازى فقيرم، پس چگونه در حال نيازمندى فقير نباشم؟) به گفته خواجه در جايى:

اى خواجه! و يااى سالك! و يااى بشر! زمانه بقاء و دوامى ندارد، در بهار جوانى و فراغت، ديده دلى به دست آر كه محلّ تجلّيات دوست گردد، و حضرتش از شراب مشاهداتش بهره مندت سازد؛ كه بقاء و دوام و حيات ابدى تو در آن است، و زمانه را بقايى نمى باشد.

١٣٩٢

«أَللّهُمَّ! إِنّى أَسْأَلُكَ إِيماناً لا أَجَلَ لَهُ دُونَ لِقائِكَ، أَحْيِنى ما أَحْيَيْتَنى، عَلَيْهِ؛ وَتَوفَّنى إِذا تَوَفَّيْتَنى، عَلَيْهِ؛ وَابْعَثْنى إِذا بَعَثْتَنى، عَلَيْهِ.»

[٤]: (خداوندا! از تو ايمانى.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٩٥، ص ٢٩٤.

[٢] - اقبال الاعمال، ص ٣٤٨.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٧٢، ص ١٤٩.

[٤] - اقبال الاعمال، ص ٧٥.