جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٥٩ - غزل ٢٠١ رسيد مژده كه آمد بهار و سبزه دميد

رسيد مژده كه آمد بهار و سبزه دميد

وظيفه گر برسد مصرفش گلست و نبيد

صفير مرغ برآمد بط شراب كجاست‌

فغان فتاد به بلبل نقاب گل كه دريد

ز روى ساقى مهوش گلى بچين امروز

كه گرد عارض بستان خط بنفشه دميد

چنان كرشمه ساقى دلم ز دست ببرد

كه با كس دگرم نيست روى گفت و شنيد

من اين مرقع رنگين چو گل بخواهم سوخت‌

كه پير باده فروشش بجرعه اى نخريد

بكوى عشق منه بى‌دليل راه قدم‌

كه گم شد آنكه در اين ره برهبرى نرسيد

زميوه‌هاى بهشتى چه ذوق دريابد

كسى كه سيب زنخدان شاهدى نگزيد

مكن ز غصه شكايت كه در طريق ادب‌

براحتى نرسيد آنكه زحمتى نكشيد

عجايب ره عشق، اى رفيق بسيار است‌

ز پيش آهوى اين دشت شير نر برميد

خداى را مددى اى دليل راه حرم‌

كه نيست باديه عشق را كرانه پديد

گلى نچيد ز بستان آرزو دل من‌

مگر نسيم مروت در اين چمن نوزيد

بهار ميگذرد مهر گسترا درياب‌

كه رفت موسم و عاشق هنوز مى نچشيد

شراب نوش كن و جام زر بحافظ ده‌

كه پادشه ز كرم جرم صوفيان بخشيد