جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٥٧ - غزل ٢٠٠ روشنى طلعت تو ماه ندارد

اى خواجه! ساكت بنشين و بر فراق صبر كن و دادِ هجران مخواه؛ كه دوست، طاقت دادخواهى ندارد؛ بلكه همواره مى خواهد دادستان باشد؛ كه‌

١٤٤٠

«أَفْضَلُ الصَّبْرِ، أَلصَّبْرُ عَنِ الْمَحْبُوبِ.»

[١]: (برترين شكيبايى، شكيبايى از [دورى‌] محبوب است.- يا:

١٤٤١

«مَنْ صَبَرَ عَلى بَلآءِ اللَّهِ سُبْحانَهُ، فَحَقَّ اللَّهِ أَدّى‌ وَعِقابَهُ اتَّقى‌ وَثَوابَهُ رَجا.»

[٢]: (هركس بر ابتلاء خداوند سبحان شكيبا باشد، حقّ خدا را ادا نموده، و از عذابش پرهيز كرده، و به ثوابش اميد بسته است.)

محبوبا! دل من جز به محراب ابروان و جمال تو ديده نخواهد گشود، و جز بندگى و توجّه به تو را نمى خواهد؛ كه: «إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَ إِيَّاكَ نَسْتَعِينُ»[٣]: (تنها تو را مى پرستيم، و تنها از تو كمك مى جوييم.) كدام پادشاهى است كه خوشتر از اينكه من دارم و مى خواهم، داشته باشد؟ به گفته خواجه در جايى:

[١] - غرر و درر موضوعى، باب الصّبر، ص ١٩١.

[٢] - غرر و درر موضوعى، باب الصّبر، ص ١٩٤.

[٣] - فاتحه: ٥.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٩٤، ص ١٦٤.