جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٨٦ - غزل ٢٠٤ ز دل بر آمدم و كار بر نمى آيد

كثراتت دست از كار خود بر نمى دارند و مرا در حجاب و ناراحتى از هجرانت نگاه داشته‌اند؛ كه:

١٤٧٠

«خِلْقَةُ اللَّهِ الْخَلْقَ حِجابٌ بَيْنَهُ وَبَيْنَهُمْ.»

[١]: (آفرينش خداوند مخلوقات را، حجابى است ميان خدا و آنها.)

محبوبا! آن قدر مشتاق لقاى توام و حسرت فانى شدن به پيشگاه تو را دارم و براى رسيدن به اين منزلت خود را آماده ساخته‌ام، كه به زندگى عالم طبيعت، و يا آب خضر كه آب حياتش خوانده‌اند، اعتنايى ندارم و در نظرم نمى آيد تا به دنبال آن بروم، كه:

١٤٧١

«قَدْ خَلَعَ سَرابيلَ الشَّهَواتِ، تَخَلّى‌ مِنَ الهُمُومِ، إِلّا هَمّاً واحِداً انْفَرَدَ بِهِ.»

[٢]: (لباسهاى شهوات و خواهشهاى [نفسانى‌] را كنده، و از ناراحتيها و همّ و غم جز همّ واحدى كه بدان منفرد شده خالى گشته، است.- نيز:

١٤٧٢

«وَأَنِسُوا بِمَا اسْتَوْحَشَ مِنْهُ الْجاهِلُونَ، وَصَحِبُوا الدُّنْيا بِأَبْدانٍ أَرْواحُها مُعَلَّقَةٌ بِالْمَحَلِّ الْأَعْلى‌.»

[٣]: (و به آنچه نادانان از آن وحشت دارند، انس گرفته، و با بدنهايى كه جانهايشان به جايگاه برتر و اعلى پيوسته با دنيا معاشرت نموده‌اند.)

كنايه از اينكه: در اين فكرم كه اگر شب هجرانم به پايان رسد و نسيم صبح وصال وزيدن گيرد و مرا به گوشه چشمى عنايتى فرمايى و به ديدارت شادمانم سازى، آنگاه ناراحتيهاى ايّام فراق را بازگو نمايم؛ ولى به بخت من امشب سحر نمى‌آيد.

[١] - بحارالانوار، ج ٤، ص ٢٢٨، از روايت ٣.

[٢] - نهج البلاغة، خطبه ٨٧، ص ١١٨.

[٣] - نهج البلاغة، حكمت ١٤٧، ص ٤٩٧.