جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٩٥ - غزل ١٩٢ دست از طلب ندارم تا كام من برآيد

خواجه در اين غزل با بيانات شيرين و شيواى خود اظهار اشتياق به ديدار دوست نموده و مى گويد:

تا به كام و مقصود خود نائل نگردم، محال است آرام بگيرم و از طلب دوست باز نشينم، خواه اين ديدارم به موت اختيارى دست دهد و به شهودِ «إِنَّا لِلَّهِ، وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ»[١] (همانا ما براى خداييم، و به سوى او باز مى گرديم.) برسم؛ و خواه به مرگ اضطرارى، كه باز به مقصود خود نائل خواهم شد؛ كه:

١٣٦٨

«فَإِنّى لا أَرَى المَوْتَ إلّا سَعادَةً»

[٢]: (همانا من مرگ را جز سعادت و خوشبختى نمى بينم.- نيز

١٣٦٩

«أَفْضَلُ تُحْفَةِ الْمؤْمِنِ، أَلْمَوْتُ.»

[٣]: (برترين ارمغان براى مؤمن، مرگ مى باشد.- يا:

١٣٧٠

«بَقآؤُكُمْ إِلى فَنآءٍ، وَفَنآؤُكُمْ إِلى بَقآءٍ.»

[٤]: (بقاء و پايداريتان رو به فناء و نيستى، و نيستى‌تان رو به بقاء مى باشد.- نيز:

١٣٧١

«فِى المَوْتِ راحَةُ السُّعدآءِ.»

[٥]: (راحتى سعادتمندان و نيكبختان تنها در مرگ حاصل مى شود.).

[١] - بقره: ١٥٦.

[٢] - بحارالانوار، ج ٤٤، ص ٣٨١.

[٣] - غرر و درر موضوعى، باب الموت، ص ٣٧٠.

[٤] ( ٤، ٥) غرر و درر موضوعى، باب الموت، ص ٣٧٢.

[٥] ( ٤، ٥) غرر و درر موضوعى، باب الموت، ص ٣٧٢.