جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٦٥ - غزل ٢٠١ رسيد مژده كه آمد بهار و سبزه دميد

و يا منظور از «عجائب رهِ عشق»، تجلّياتى باشد كه سالك را از خود مى گيرد، يعنى، گوشه اى از تجلّيات راه دوست، كسانى را كه در پيشگاه الهى در كمالات انسانى يگانه‌اند، به حيرت و نابودى و بى‌خودى مى كشد؛ كه: «فَلَمَّا تَجَلَّى رَبُّهُ لِلْجَبَلِ، جَعَلَهُ دَكًّا وَ خَرَّ مُوسى‌ صَعِقاً»[٢]: (پس هنگامى كه پروردگار موسى [٧‌] براى كوه تجلّى نمود، آن را متلاشى ساخته وموسى بيهوش افتاد.)

اى استاد! و راهنماى كعبه مقصود! تو را به خدا سوگند، عنايتى كن و از منى كه بهره اى كامل از تجلّيات بى‌پايان دوست نگرفته‌ام، دستگيرى بنما. در جايى مى‌گويد:

و نيز مى گويد:

و لذا خواجه در بيت بعد مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٥٢، ص ١٣٦.

[٢] - اعراف: ١٤٣.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٢٦، ص ١٨٧.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٣٨، ص ٣٢٢.