جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٢٢ - غزل ٢٢٤ عكس روى تو چو در آينه جام افتاد

عكس روى تو چو در آينه جام افتاد

عارف از پرتو مى در طمع خام افتاد

حسن روى تو بيك جلوه كه در آينه كرد

اين همه نقش در آئينه اوهام افتاد

اينهمه عكس مى و نقش مخالف كه نمود

يكفروغ رخ ساقى است كه در جام افتاد

غيرت عشق زبان همه خاصان ببريد

از كجا سر غمش در دهن عام افتاد

هر دمش با من دلسوخته لطفى دگر است‌

اين گدا بين كه چه شايسته انعام افتاد

پاك بين از نظر پاك بمقصود رسيد

احول از چشم دو بين در طمع خام افتاد

جلوه اى كرد رخش روز ازل زير نقاب‌

عكسى از پرتو آن بر رخ افهام افتاد

زير شمشير غمش رقص كنان بايد رفت‌

كآنكه شد كشته او نيك سرانجام افتاد

در خم زلف تو آويخت دل از چاه زنخ‌

آه كز چاه برون آمد و در دام افتاد

آن شداى خواجه كه در صومعه بازم بينى‌

كار ما با رخ ساقى و لب جام افتاد

من ز مسجد بخرابات نه خود افتادم‌

اينم از روز ازل حاصل فرجام افتاد

چه كند كز پى دوران نرود چون پرگار

هر كه در دايره گردش ايام افتاد

صوفيان جمله حريفند و نظر باز ولى‌

ز ين ميان حافظ دلسوخته بد نام افتاد