جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٩٣ - غزل ٢٠٥ سالها دل طلب جام جم از ما ميكرد

صفاتى برخوردار؛ كه:

١٨٥٦

«أَللّهُمَّ! إِنَّ قُلُوبَ المُخْبِتينَ إِلَيْكَ والِهَةٌ.»

[١]: (خداوندا! همانا دل آنان كه به تو آرامش يافته و همواره متوجّه تواند، سرگشته است.- در جمالش غرق است. مشكل من با اين امر حلّ شد. (و در واقع، نظر استاد، سبب اين مشاهده گرديد.).

از وى پرسيدم: اين جام مشاهدات را كِىْ به دست آوردى و دوست چه زمان به تو عنايت نمود؟ گفت: همان روزى كه عالم را بيافريد و:

٢٢٢٢

«فَخَلَقْتُ الْخَلْقَ لِكَىْ أُعْرَفْ.»

[٢]: (پس مخلوقات را آفريدم تا شناخته شوم.) فرمود. در جايى مى گويد:

و نيز مى گويد:

عقل، كه مخلوقى است محدود، كجا باور مى كرد كه مى توان دوست را با خود و مظاهر مشاهده نمود؛ كه:

١٤٨٥

«لَمْ يُطْلِعِ الْعُقُولَ عَلى تَحْديدِ صِفَتِهِ.»

[٥]: (عقلها را بر تعيين و.

[١] - اقبال الاعمال، ص ٤٧٠.

[٢] - مصابيح الانوار، ج ٢، ص ٤٠٥.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٦، ص ٦٢.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٨٢، ص ٩١.

[٥] - نهج البلاغة، خطبه ٤٩، ص ٨٨.