جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣١١ - غزل ٢٢٢ صبابه تهنيت پير ميفروش آمد

برافكند، اهل دل را به عطر و مشاهده جمال جانان رهنمايى نموده و بهره مند مى‌سازد.

و نتيجه آنكه: استاد من، چنين بهره اى را از عنايات دوست برخوردار شده، اميد آنكه مرا هم بى‌بهره نگذارد! به گفته خواجه در جايى:

ممكن است خواجه در اين دو بيت خطاب به خود كرده و بگويد: سخنى را كه سحرگاهان از پيام آور غيبى شنيدم، از من بشنو، تا عشرت و وصال با دوست برايت ميسّر گردد.

آن سخن اين است: از پريشان فكرى و تعلّقات و توجّه به غير او كناره گير؛ كه:

١٦٠٥

«يا أَباذَرٍّ! ... إِحْفَظِ اللَّهَ يَحْفَظْكَ، إِحْفَظِ اللَّهَ تَجِدْهُ أَمامَكَ.»

[٢]: (اى ابوذر! خدا را نگاه دار تا او نيز تو را نگاه دارد، خدا را نگهدار، كه او را مقابل خود خواهى يافت) زيرا تا در تفرقه بسر مى‌برى، با اهرمن (نفس و شيطان و تعلّقات) قرين مى باشى.

١٦٠٦

«إِلهى! أَشْكُو إِلَيْكَ عَدُوّاً يُضِلُّنى، وَشَيْطاناً يُغْوينى، قَدْ مَلَأَ بِالْوَسْواسِ صَدْرى، وَأَحاطَتْ هَواجِسُهُ بِقَلْبى، يُعاضِدُ لِىَ الْهَوى‌، وَيُزَيِّنُ لى حُبَّ الدُّنْيا، وَيَحُولُ بَيْنى وَبَيْنَ الطَّاعَةِ وَالزُّلْفى‌.»

[٣]: (معبودا! به تو شكوه دارم از دشمنى كه مرا گمراه مى كند، و از شيطانى كه مرا به نادانى و گمراهى مى كشد، زيرا سينه‌ام را پر از وسوسه و خيالات فاسد كرده، و.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٢٦، ص ١٨٧.

[٢] - بحارالانوار، ج ٧٧، ص ٨٩.

[٣] - بحارالانوار، ج ٩٤، ص ١٤٣.