جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٩٦ - غزل ٢٢٠ صوفى ار باده باندازه خورد نوشش باد

امور، چنانچه سالك از فرامين آن به قدر استطاعت و عدل استفاده بنمايد، و به عبادات:

از قبيل بيدارى شب، نماز، روزه و غيره كه همه به حسابى ذكر و باده‌اند، مشغول شود، نوشش باد؛ ورنه انديشه اين كار فراموشش باد.

و يا بخواهد بگويد. هر سالكى كه در طريق الهى قدم مى گذارد، ظرفيّتى دارد.

بايد به قدر ظرفيّت خود به ذكر و مراقبه و عبادات مستحبّى و غيره اشتغال داشته باشد؛ ورنه انديشه اين كار فراموشش باد، كه به آنچه بايد برسد نخواهد رسيد؛ كه:

«لَقَدْ أَرْسَلْنا رُسُلَنا بِالْبَيِّناتِ، وَ أَنْزَلْنا مَعَهُمُ الْكِتابَ وَ الْمِيزانَ، لِيَقُومَ النَّاسُ بِالْقِسْطِ»[١]: (همانا پيامبران خود را با نشانه‌هاى روشن فرستاده و كتاب و ميزان [دين‌] را با آنان فرو فرستاديم، تا مردم براى اجراى عدالت بپا خيزند.- نيز:

١٥٩٩

«بِالْعَدْلِ تَتَضاعَفُ الْبَرَكاتُ.»

[٢] (با عدالت، بركات دو چندان مى شود- همچنين:

١٦٠٠

«لِيَكُنْ مَرْكَبُكَ الْعَدْلُ، فَمَنْ رَكِبَهُ، مَلِكَ.»

[٣] (عدالت را مركب خود قرار ده، كه هركس آن را مركب خود قرار داد، مالك شد.).

اينجاست كه سالك بايد توجّه داشته باشد كه در طريق كمال و سير الى الله، استاد كامل آشناى به احكام الهى و مسلّط به دستورات شرع مقدس لازم است، تا درد و دواى او را دانسته و معالجه‌اش نمايد؛ لذا در بيت آينده، به استاد دعا نموده و از او تمنّاى مِىْ و باده كرده و مى گويد:

الهى! آن كسى (استاد) كه مشكل ما را با يك جرعه مِىْ مى تواند حل نمايد، همواره دستش در گردن مقصود و محبوب، و بهره‌مند از جمال و كمال و قرب او.

[١] - حديد: ٢٥.

[٢] - غرر و درر موضوعى، باب العدل، ص ٢٣٧.

[٣] - غرر و درر موضوعى، باب العدل، ص ٢٣٨.