جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٩٧ - غزل ٢٢٠ صوفى ار باده باندازه خورد نوشش باد

باشد. به گفته خواجه در جايى:

و يا مى خواهد بگويد: از ولاى علىّ ٧ كه شاهد مقصود است، برخوردار باد.

لذا مى گويد:

شاهد مقصود كيست؟ آن شاهسوار و يكّه تاز ميدانِ ولايت، على ٧، كه همواره دلى خوش و خرّم با ديدار دوست داشته و دارد، و دنيا و آخرت به مقام و منزلت و بزرگوارى او برقرار است. هركس ولاى او را داشت، در دنيا و آخرت سرافراز، و هر كه محروم از محبّت و دوستى او بود، در دو جهان بدبخت است؛ كه:

١٦٠١

«وَلَقَدِ اصْطَفانى رَبّى بِالْعِلْمِ وَالظَّفَرِ، وَلَقَدْ وَفَدْتُ إِلى رَبّى إِثْنَىْ عَشَرَ وِفادَةً، فَعَرَّفَنى نَفْسَهُ، وَأَعْطانى مَفاتيحَ الْغَيْبِ ...»

[٢]: (و به راستى كه پروردگارم مرا به علم و پيروزى برگزيد، و همانا دوازده بار به پروردگارم وارد شدم و حضرتش ذات خود را به من شناساند و گنجينه‌ها [يا:

كليدها] ى غيب را به من عطا نمود ...).

و ممكن است منظور از «شاهسوارِ خوش خرّم»، حضرت دوست باشد؛ يعنى، او كسى است كه بر اسبِ مراد خود سوار، و دنيا و آخرت و مظاهرش فرمانبر اويند؛ لذا مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢١٤، ص ١٧٨.

[٢] - بحارالانوار، ج ٣٩، ص ٣٥٠، روايت ٢٣.