جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٠٦ - غزل ٢٣٥ گل بىرخ يار خوش نباشد

و چنانچه با يار خوش گفتار و شيرين سخن و زيبا اندامم بنشينم، ولى دربرش نگيرم و از او كام نستانم، خوش و گوارا نيست.

گويا مى خواهد بگويد تنها فناى در تو كافى نيست، بلكه بقاء به تو را هم مى‌خواهم؛ زيرا:

چون دوستِ صاحب جمال و كمال جلوه كند، نثارها بايد كرد، ولى چه كنم كه من نثارى جز جان خويش ندارم، و آن هم، نقدينه اى است ناچيز و از خود او، چگونه به پاى ديدارش نثار كنم، ولى ماييم و آنچه از او داريم، به پيشگاهش خواهيم ريخت. به گفته خواجه در جايى:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٠٩، ص ٣٠٢.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٦٦، ص ٢١٢.