جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٤٤ - غزل ٢١٣ سحر چون خسرو خاور علم بر كوهساران زد

سحر چون خسرو خاور علم بر كوهساران زد

بدست مرحمت يارم در اميدواران زد

چو پيش صبح روشن شدكه حال مهر گردون چيست‌

برآمد خنده خوش بر غرور كامكاران زد

نگارم دوش در مجلس بعزم رقص چون برخاست‌

گره بگشود از گيسو و بر دلهاى ياران زد

من از رنگ صلاح آندم بخون دل بشستم دست‌

كه چشم باده پيمايش صلا بر هوشياران زد

كدام آهن دلش آموخت اين آئين عيارى‌

كز اول چون برون آمد ره شب زنده داران زد

خيال شهسواران پخت و شد ناگه دل مسكين‌

خداوندا نگهدارش كه بر قلب سواران زد

منش با خرقه پشمين كجا اندر كمند آرم‌

زره موئى كه مژگانش ره خنجر گذاران زد

نظر بر قرعه توفيق و يمن دولت شاه است‌

بده كام دل عاشق كه فال بختياران زد

شهنشاه مظفر فر شجاع ملك و دين منصور

كه جود بيدريغش خنده بر ابر بهاران زد

از آن ساعت كه جام مى بدست او مشرف شد

زمانه ساغر شادى بياد ميگساران زد

ز شمشير سرافشانش ظفر آن روز بدرخشيد

كه چون خورشيد انجم سوز تنها بر هزاران زد

تعالَى اللَّهَ زهى ذاتى كه تا نيرنگ هستى يافت‌

صفاى جوهر پاكش دم از پرهيزگاران زد

دوام عمر و ملك او بخواه از لطف حق حافظ

كه چرخ اين سكّه دولت بنام شهرياران زد