جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤١١ - غزل ٢٣٦ گفتم غم تو دارم گفتا غمت سر آيد

به دوست گفتم: آرزوى گرفتن آب حيات از لعل لبت، عالم طبيعتم را به نابودى كشيد، و بدان نايل نگشتم.

فرمود: راه رسيدن به آب حيات، طريق مستقيم بندگى است؛ كه: «وَ أَنِ اعْبُدُونِي، هذا صِراطٌ مُسْتَقِيمٌ»[١]: (و مرا بپرستيد، كه اين راه راست و صراط مستقيم است.) چون بندگى خالصانه‌ام نمودى، من خود به بنده پرورى آشنايم و آب حياتت خواهم داد؛ كه: «مَنْ عَمِلَ صالِحاً مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثى‌، وَ هُوَ مُؤْمِنٌ، فَلَنُحْيِيَنَّهُ حَياةً طَيِّبَةً»[٢]: (هركس از مرد و زن، به شرط داشتن ايمان، عمل صالحى انجام دهد، حتماً او را زنده مى گردانيم، زندگانى پاكيزه‌اى). و نيز:

١٧٤٠

«ما تَقَرَّبَ مُتَقَرِّبٌ بِمِثْلِ عِبادَةِ اللَّهِ.»

[٣]: (هيچ بنده قرب جويى به چيزى همانند عبادت و پرستش الهى، نزديكى نجست.)

گفتم: اى دوست! تو كه به بندگان رحيمى، و خود فرموده‌اى: «وَ لِذلِكَ خَلَقَهُمْ»[٤]: (و آنان را براى همين [رحمت‌] آفريده.) چه زمان ميان من و تو الفت حاصل خواهد شد و رحمت خاصّت شامل حالم مى گردد؟.

فرمود: جفاى هجرانم بكش، تا از غلّ و غش عالم طبيعت بيرون شوى و ميان.

[١] - يس: ٦١.

[٢] - نحل: ٩٧.

[٣] - غرر و درر موضوعى، باب العبادة، ص ٢٢٩.

[٤] - هود: ١١٩.