جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٤٧ - غزل ٢١٣ سحر چون خسرو خاور علم بر كوهساران زد

خواجه براى بيان مقصد خود همان گونه كه از مى و مطرب و الفاظ ديگر استفاده نموده، از گيسو گشودن هم در ابياتش استفاده كرده.

در جايى مى گويد:

و در ديگر جاى گويد:

و نيز در جاى ديگر مى گويد:

و در اين بيت هم مى گويد: نگارم دوش در مجلس ...

گويا مى خواهد بگويد: چون يارم بر سر لطف آمد، پرده از كثرات برداشت و پيچيدگى و گره آن را گشود و از اين طريق، عاشقانش را به جمال خود متوجّه ساخت، و گره ديگرى بر دلهاى ياران زد و ايشان را اسير خود و جمال خويش نمود؛ كه:

١٥٤٢

«وَانْقُلْنى مِنْ ذِكْرى، إِلى ذِكْرِكَ ... حَتّى تُقيمَ رُوحى بَيْنَ ضِيآءِ عَرْشِكَ، وَتَجْعَلَ لَها مَقاماً نَصْبَ نُورِكَ؛ إِنَّكَ عَلى كُلِّ شَىْ‌ءٍ قَديرٌ.»

[٤]: (و مرا از ياد كردنم [تو را]، به ياد نمودنت [مرا] منتقل نما ... تا روحم را ميان روشنايى عرش خود برپا داشته، و براى آن جايگاهى در برابر نورت قرار دهى؛ كه تو بر هر چيزى توانايى.)

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٥١، ص ٢٠٢.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٢٨، ص ١٢١.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٣٦، ص ١٢٥.

[٤] - بحارالانوار، ج ٩٤، ص ٩٦.