جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٩٥ - غزل ٢٣٣ گداخت جان كه شود كار دل تمام و نشد

را بپيماييد، كه از مقصود خواهيد ماند. بايد از اوّلين قدم، راهنمايى آگاه انتخاب نماييد؛ كه من به خويش نمودم، صد اهتمام و نشد؛ كه:

١٧١٩

«لاضَلالَ مَعَ إِرْشادٍ.»

[١]: (با ارشاد و راهنمايى هيچ گمراهى اى نيست.- نيز:

١٧٢٠

«طُوبى لِمَنْ سَلَكَ طَريقَ السَّلامَةِ بِبَصَرِ مَنْ بَصَّرَهُ، وَطاعةِ هادٍ أَمْرَهُ!»

[٢]: (خوشا به حال كسى كه راه سلامت و نجات را با ديده روشنايى دهنده به او، و به پيروى از راهنمايى كه او را راهبر شود، بپيمايد!) لذا باز مى‌گويد:

من در اين آرزو بودم كه بى‌راهنما و خودسرانه روزى ديدار دوست مرا ميسّر افتد و با مستىِ مشاهده‌اش، آب حيات از لب لعلش بگيرم؛ ولى افسوس! كه عمرى گذشت و در غم هجرش خونين دل شدم و ديدارش حاصل نشد؛ كه:

١٧٢١

«عَلَيْكَ بِطاعَةِ مَنْ يَأْمُرُكَ بِالدّينِ؛ فَإِنَّهُ يَهْديكَ وَيُنْجيكَ.»

[٣]: (همواره ملازم فرمانبردارى از كسى باش كه تو را به دين امر مى نمايد؛ زيرا او تو را راهنمايى نموده و نجات مى دهد.)

خلاصه آنكه به هر طريقى خواستم وصل و لقاى محبوب را به دست آورم، ممكن نشد، و وى رام من نگرديد.

كنايه از اينكه: از روى غفلت و ناآگاهى مى خواستم او رام من شود؛ غافل از اينكه، اين كار نشدنى و بر خلاف بندگى است؛ كه: «إِنَّ اللَّهَ يَفْعَلُ ما يُرِيدُ»[٤]: (همانا.

[١] - غرر و درر موضوعى، باب الرشد، ص ١٣٧.

[٢] ( ٢، ٣) غرر و درر موضوعى، باب الهداية، ص ٤٢١.

[٣] ( ٢، ٣) غرر و درر موضوعى، باب الهداية، ص ٤٢١.

[٤] - حجّ: ١٤.