جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٨٩ - غزل ٢٠٥ سالها دل طلب جام جم از ما ميكرد

سالها دل طلب جام جم از ما ميكرد

آنچه خود داشت زبيگانه تمنّا ميكرد

گوهرى كز صدف كون و مكان بيرون بود

طلب از گمشدگان لب دريا مى كرد

بيدلى در همه احوال خدا با او بود

او نمى ديدش و از دور خدايا ميكرد

مشكل خويش بر پير مغان بردم دوش‌

كو بتأييد نظر حلّ معمّا ميكرد

ديدمش خرم و خندان قدح باده بدست‌

واندر آن آينه صد گونه تماشا ميكرد

گفتم اين جام جهان بين بتو كى داد حكيم‌

گفت آن روز كه اين گنبد مينا ميكرد

آن همه شعبدها عقل كه ميكرد آنجا

سامرى پيش عصا و يد بيضا ميكرد

گفت آن يار كز او گشت سردار بلند

جرمش اين بود كه اسرار هويدا ميكرد

آنكه چون غنچه دلش را ز حقيقت بنهفت‌

ورق خاطر از اين نكته محشى ميكرد

فيض روح القدس ار باز مدد فرمايد

دگران هم بكنند آنچه مسيحا ميكرد

گفتمش سلسله ز لف بتان از پى چيست‌

گفت حافظ گله اى از دل شيدا ميكرد