جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٥٥ - غزل ٢٠٠ روشنى طلعت تو ماه ندارد

مبتلايند؛ كه:

١٤٣٦

«خِلْقَةُ اللَّهِ الْخَلْقَ حِجابٌ بَيْنَهُ وَبَيْنَهُمْ.»

[١]: (آفرينش خداوند مخلوقات را، حجابى است ميان خدا و آنها.)

در واقع خواجه مى خواهد بگويد: محبوبا! مظهرى كه نزد تو، از وجود و جمال و كمالات خويش دم زند، كمال بى‌ادبى را بكار برده است؛ زيرا در ابتدا هيچ بوده و همه چيزش را تو به او عنايت نمودى، و اكنون نيز بقاء وجودش و هرچه كه دارد، به توست. به گفته خواجه در جايى:

اى كسى كه به درگاه دوست راه يافته اى و از جمال و كمال وى بهره مند شده‌اى! و يا: اى استاد! و يااى ولىّ زمان (عجّل اللَّه تعالى فرجه الشّريف)! به شادى و.

[١] - بحارالانوار، ج ٤، ص ٢٢٨، از روايت ٣.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٧٠، ص ٨٤.