جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٤ - غزل ١٨٤ دلم جز مهر مه رويان طريقى بر نميگيرد

دلم جز مهر مه رويان طريقى بر نميگيرد

زهر در ميدهم پندش وليكن در نميگيرد

خدا رااى نصيحت گو حديث از مطرب ومى‌گو

كه نقشى در خيال ما از اين خوشتر نميگيرد

صراحى ميكشم پنهان و مردم دفتر انگارند

عجب كز آتش اين زرق در دفتر نميگيرد

نصيحت كم كن و ما را بفرياد دف و نى بخش‌

كه غير از راستى نقشى در اين جوهر نميگيرد

ميان گريه ميخندم كه چون شمع اندر اين مجلس‌

زبان آتشينم هست امّا در نميگيرد

سر وچشمى بدين خوبى تو گويى چشم از او برگير

برو كاين وعظ بى‌معنى مرا در سر نميگيرد

نصيحتگوى رندان را كه با حكم خدا جنگست‌

دلش بس تنگ مى بينم چرا ساغر نمى گيرد

چه خوش صيد دلم كردى بنازم چشم مستت را

كه كس آهوى وحشى را از اين خوشترنميگيرد

سخن در احتياج ما و استغناى معشوقست‌

چه سود افسونگرى اى دل كه دردلبرنميگيرد

خدا را رحمى اى منعم كه درويش سر كويت‌

درى ديگر نميداند رهى ديگر نميگيرد

من اين دلق ملمّع را بخواهم سوختن روزى‌

كه پير مى فروشانش بجامى بر نميگيرد

بدين شعرتر و شيرين زشاهنشه عجب دارم‌

كه سر تا پاى حافظ را چرا در زر نميگيرد