جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٥ - غزل ١٨٢ دوش آگهى ز يار سفر كرده داد باد

در نتيجه بخواهد بگويد درگذشته آنگونه بودم كه مژده وصالت را يافتم، حال چگونه مى شود بى‌آنگونه بودن و شدن به ديدارت نائل گردم.

اساتيد و راهنمايان من، مرا موعظه مى فرمودند تا ارزش روزگار وصال را بدانم و از آن بهره كامل بگيرم، و امورى را كه موجب از دست رفتن آن مى شود، انجام ندهم؛ و يا رسول اللَّه ٦ فرمود:

١٣٠١

«إِنَّ لِرَبِّكُمْ فى أَيّامِ دَهْرِكُمْ نَفَحاتٍ، أَلا فَتَعَرَّضُوا لَها.»

[٢] (بدرستى كه پروردگارتان در روزهاى عمر و روزگارتان، نسيمهايى دارد، هان! خواهان آنها بوده و به استقبالشان درآييد)؛ ولى متأسّفانه من به اين سخن، و يا گفتار اساتيد گوش ندادم تا آنكه باز گرفتار هجران شدم، و اكنون نصايح ايشان را دريافتم.

گرچه عمرى جوانى خود را در عشق دوست و با مصاحبت با نيكان و اهل راه بسر بردم و همه آن روزگار خوش بود؛ ولى تاريخ عيش من، آن شبى بود كه ميان من و او صلح افتاد و به ديدارش دست يافتم.

و يا بخواهد بگويد: تاريخ عيش من، شب ديدار دوست و مشاهده احباب (يعنى، اسماء و صفات دوست) در عهد جوانى بود، نه امروز. در جايى در تقاضاى اين معنى مى گويد:.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢١٠، ص ١٧٥.

[٢] - بحارالانوار، ج ٧١، ص ٢٢١، در بيان روايت ٣٠.