جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٠٤ - غزل ٢٢١ صبا وقت سحر بوئى ز زلف يار مى آورد

گر چه ترشروييهاى جانان مرا به فراق مبتلا ساخت و در آتش هجرش به ناتوانى و بيمارى مبتلا گشتم، امّا نسيمهاى وصل و ديدارش مژده زندگى دوباره اى را به بيمار عشقش بياورد؛ با اين همه، اگر چنان نمى فرمود، كجا مرا قابليّت ديدارش ميسّر مى شد؟.

در جايى مى گويد:

لذا مى گويد:

امروز فهميدم كه دوست در گذشته، هر زمان هرچه نصيب من نمود، همه لطف و احسان بوده، و دانستم كه:

و فهميدم دوست، هرچه از زهد و ظاهر شريعت، يا عبادات لبّى و توجّه به خود به سالك طريق خود فرموده و مى فرمايد، همه جز لطف و مصلحت سالك.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٣٩، ص ١٢٧.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٦٧، ص ٤٠٦.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٥، ص ٦١.