جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٧٩ - غزل ٢١٨ شراب و عيش نهان چيست كار بىبنياد

شراب و عيش نهان چيست كار بى‌بنياد

زديم بر صف رندان هر آنچه باداباد

گره زدل بگشا وز سپهر ياد مكن‌

كه فكر هيچ مهندس چنين گره نگشاد

زانقلاب زمانه عجب مدار كه چرخ‌

از اين فسانه و افسون هزار دارد ياد

قدح بشرط ادب گير ز آنكه تركيبش‌

زكاسه سر جمشيد و بهمن است و قباد

كه آگه است كه جمشيد و كى كجا رفتند

كه واقفست كه چون رفت تخت جم بر باد

زحسرت لب شيرين هنوز مى بينم‌

كه لاله ميدمد از خاك تربت فرهاد

مگر كه لاله بدانست بيوفائى دهر

كه تا بزاد و بشد جام مى زكف ننهاد

نميدهند اجازت مرا بسير سفر

نسيم خاك مصلّى و آب ركناباد

بيا بيا كه زمانى زمى خراب شويم‌

مگر رسيم بگنجى در اين خراب آباد

بنوش باده صافى بناله دف و چنگ‌

كه بسته اند بر ابريشم طرب دل شاد

زدست اگر ننهم جام مى مكن عيبم‌

كه پاك تر به از اينم حريف دست نداد

رسيد در غم عشقش بحافظ آنچه رسيد

كه چشم زخم زمانه بعاشقان مرساد