جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٥٤ - غزل ٢٠٠ روشنى طلعت تو ماه ندارد

و نيز در جايى ديگر:

محبوبا! عشق و محبّتِ لشكريان به شاهان كجا، و عشق به تو كجا؟ آنان، آنها را براى خود مى خواهند، اينان، تو را براى تو. حال كه چنين است، به عاشقانت نظرى كن و ايشان را مورد عنايت خود قرار ده؛ كه:

١٤٣٥

«إلهى! انْظُرْ الَىَّ نَظَر مَن نادَيْتَهُ فاجِابَكَ وَاسْتَعْمَلْتَهُ بِمَعوُنَتِكَ فَأَطاعَك.»

[٣] (پروردگارا به من چون آنانكه آنها را مى خوانى و پاسخت مى دهند نگاه كن و عنايت داشته باش و چون آنانكه كمك و ياريشان نمودى پس اطاعتت نمودند به نگر.)

اى دوست! نه تنها ظلمت كثرات و ظهور صفت جلالت، موجب دورى و بى عنايتى‌ات به من شده و نمى توانم تو را با كثرات، و در كثرات مشاهده كنم؛ بلكه همه موجودات به داغى كه من از جور و ستم جلال و زلف تو در سينه دارم،.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٤٧، ص ٣٩٢.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٩٢، ص ٩٨.

[٣] - بحارالانوار، ج ٩٤، ص ٩٨.