جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٦٩ - غزل ٢٣٠ گفتم كيم دهان و لبت كامران كنند

[بنده خاصّم‌] مرا دوست داشت، او را دوست مى دارم ... پس در تاريكيهاى شب و روشنايى روز با او مناجات مى كنم، تا سخن و همنشينى‌اش با مخلوقات قطع شود، و كلام خود و گفتار ملائكه‌ام را به او شنوانده، و از رازى كه از مخلوقاتم مستور داشته‌ام، آگاهش مى‌نمايم.) در جايى مى گويد:

به دوست گفتم: بوسيدن لب تو، و بهره‌مند شدن از جمال و كمال و كلام و گفتارت، سرمايه و نقدينه بسيارى را تقاضا مى كند. كسى مى تواند به اين آرزو دست يابد كه همه چيز و هستى خود را از دست داده باشد.

فرمود: صحيح است، ولى كسى در اين معامله زيان نكرده و نخواهد كرد؛ كه:

١٦٧٩

«مَنْ يَكُنِ اللَّهُ أَمَلَهُ، يُدْرِكْ غايَةَ الْأَمَلِ وَالرَّجآءِ.»

[٢]: (هركس خداوند آرزويش باشد، به نهايت آرزو و اميد مى رسد.- نيز:

١٦٨٠

«أَلْجِئْ نَفْسَكَ فِى الْأُمُورِ كُلِّها إِلى إِلهِكَ؛ فَإِنَّكَ تُلْجِئُها إِلى كَهْفٍ حَريزٍ.»

[٣]: (در تمامى امور نَفْس خويش را به پناه معبودت درآور، كه در اين صورت به پناهگاه مصون و محفوظى پناهش داده‌اى.)

از دوست پرسيدم: كيست كه به دهان كوچك و موزون و جمال بى‌نظيرت دست يافته باشد؟.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٧٢، ص ٣٤٤.

[٢] - غرر و درر موضوعى، باب اللَّه تعالى شأنه( روابط خداى تعالى با بندگان)، ص ١٧.

[٣] - غرر و درر موضوعى، باب اللَّه تعالى شأنه( روابط خداى تعالى با بندگان)، ص ١٦.