جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٠٣ - غزل ٢٢١ صبا وقت سحر بوئى ز زلف يار مى آورد

زيبايى هر صاحب جمال. در جايى مى گويد:

لذا باز مى گويد:

با آنكه ماه، روشنى از خورشيد مى گيرد؛ كه: «هُوَ الَّذِي جَعَلَ الشَّمْسَ ضِياءً وَ الْقَمَرَ نُوراً»[٢]: (اوست كه خورشيد را روشنايى دهنده و ماه را تابان و روشن قرار داد.) چون به نور جمال دوست راه يافتم؛ كه: «يَهْدِي اللَّهُ لِنُورِهِ مَنْ يَشاءُ»[٣]. (خداوند، هركس را بخواهد، به نورش راهنمايى مى كند.)، نور ماه را كه يكى از مظاهر است، از نور جمالش برافروخته ديدم؛ كه: «اللَّهُ نُورُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ»[٤]: (خداوند، نور آسمانها و زمين است.- خورشيد جهان افروز را نه تنها نور دهنده به ماه نديدم، بلكه شرمنده و خجلت زده در مقابل نور جمال محبوب يافتم و دانستم كه خورشيد عالَمتاب هم از انوار محبوب من بهره‌مند است؛ كه: «وَ أَشْرَقَتِ الْأَرْضُ بِنُورِ رَبِّها»[٥]: (و زمين به نور پروردگارش روشن و نورانى شود.- به گفته خواجه در جايى:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢١٠، ص ١٧٥.

[٢] - يونس: ٥.

[٣] ( ٣، ٤) نور: ٣٥.

[٤] ( ٣، ٤) نور: ٣٥.

[٥] - زمر: ٦٩.