جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٤٠ - غزل ١٩٨ روز وصل دوستداران ياد باد

بلكه تقدير دوست به تدبيرم مى خندد؛ كه:

١٤٢٣

«يَابْنَ آدَمَ! ... تَقْديرى يَضْحَكُ مِنْ تَدْبيرِكَ.»

[١]: (اى پسر آدم! ... تقدير و اندازه گيرى من، از تدبير تو به خنده مى آيد.) نمى‌دانم آيا غمگساران با چه دارويى غم هجر خود را چاره كردند تا من نيز چنان كنم؟ در جايى مى‌گويد:

اگرچه شراب نوشيدگان وصال جانان به منِ هجران كشيده كارى ندارند، ولى نمى‌توانم با اين وجود (كه خود را مهجور و ايشان را در دامن دوست مى بينم) از يادشان فارغ باشم. به گفته خواجه در جايى:

و يا: از من آنان را ياد خير باد كه با تلاش و راهنماييهاى خود در حقّ من كوتاهى ننمودند.

و ممكن است منظور از «ياران»، محبوب، و يا تجلّيات اسماء و صفاتى دوست باشد؛ يعنى، گرچه دوست و تجلّياتش اكنون از من فارغند و نوازشم نمى‌نمايند، مرا هزاران ياد از آنان باد، كه زمانى از آنها بهره اى داشتم.

به گفته خواجه در جايى:.

[١] - كتاب احاديث قدسيه، باب ٣٣.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٨٢، ص ٢٢٢.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١، ص ٣٨.