جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٩٦ - غزل ٢٠٥ سالها دل طلب جام جم از ما ميكرد

حاشيه دل مى نگارند و براى هركس و ناكسى آشكار نمى سازند و تنها خود از آن بهره‌مند مى گردند؛ كه:

١٤٨٨

«صَدْرُ العاقِلِ صُنْدوقُ سِرِّهِ.»

[١]: (سينه عاقل، جايگاه و مخزن راز اوست.- يا:

١٤٨٩

«مَنْ كَتَمَ سِرَّهُ كانَتِ الْخِيَرَةُ بِيَدِهِ.»

[٢]: (هركس رازش را بپوشاند، اختيارش به دست اوست.)

كنايه از اينكه: چنانچه حضرت عيسى ٧ به تأييد روح القدس مرده را زنده مى‌كرد، كه: «وَ إِذْ تُخْرِجُ الْمَوْتى‌ بِإِذْنِي»[٣]: (و هنگامى كه مردگان را- به اذن من- [از قبر] بيرون مى آوردى) اگر ما نيز مؤيّد به روح القدس گرديم، همان خواهيم كرد.

و يا منظور اينكه: استاد، اگر مشكل ما را به نظرى حلّ نمود، مؤيّد به روح القدس بود. و چنانچه ما هم به روح القدس مؤيّد باشيم همان خواهيم كرد كه استاد مى نمود؛ يعنى، با نَفَس خود ديگران را زنده معنوى خواهيم كرد؛ كه:

١٤٩٠

«عِبادَ اللَّهِ! إِنَّ مِنْ أَحَبِّ عِبادِ اللَّهِ إِلَيْهِ، عَبْداً أَعانَهُ اللَّهُ عَلى نَفْسِهِ ... مِصْباحُ ظُلُماتٍ، كَشّافُ عَشَواتٍ.»

[٤]: (بندگان خدا! همانا محبوبترين بندگان خدا، بنده اى است كه خداوند او را بر نفسش كمك نموده است ... [او] چراغ تاريكيها و گشاينده امور مشتبه است.)

به دوست گفتم: مظاهر عالم براى چيست؟ تو كه به آنها ديده و شناخته نمى‌شوى؟.

[١] - نهج البلاغة، حكمت ٦، ص ٤٦٩.

[٢] - نهج البلاغة، حكمت ١٦٢، ص ٥٠٠.

[٣] - مائده: ١١٠.

[٤] - نهج البلاغة، خطبه ٨٧، ص ١١٨.