جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٧٨ - غزل ٢١٧ شاهد آن نيست كه موئى و ميانى دارد

وَ سَلامٌ عَلَى الْمُرْسَلِينَ»[١]: (پاك و منزّه است پروردگار تو، پروردگار صاحب عزّت و عظمت، از آنچه توصيف مى كنند، وسلام ورحمت الهى بر رسولان باد.) خواجه هم مى‌خواهد در اين بيت، سالكين را توجّه دهد و بگويد: تنها با اهل كمال مصاحبت داشتن، و يا سخن ايشان گفتن، كسى را به راز آفرينش آگاه نخواهد ساخت.

گويا خواجه در اين بيت هم چون بيت گذشته مى خواهد به آنان كه در پى كمالند، آگاهى دهد كه در پيشگاه اهل كمال، حفظ ادب نمايند و از كرامات خود سخن به ميان نياورند، و يا از آنان كرامات نخواهند؛ زيرا: هر سخن جايى و هر نكته مكانى دارد. بايد از اينان، راهنمايى به دوست را تمنّا نمود؛ زيرا ايشان را به غير از اين امر، اعتنايى نيست.

اى آن كه در طريق دوست، و يا در شاعرى جز ادّعا و گفتگوى خام چيزى ندارى! به ما كه سخنمان مورد قبول دوست شده، نكته مفروش، كه گفتار ما زبان گويايى از معارف دارد و نكته گويان مدّعى را به شرمندگى مى كشد.

والحق چنين است، در جايى مى گويد:

[١] - صافّات: ١٨٠ و ١٨١.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٩٣، ص ٩٩.