جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣١ - غزل ١٨٣ در آن هوا كه جز برق اندر طلب نباشد

هستند و جاودانه در آن خواهند بود.) وشايد معنى اين باشد كه: عاشقِ دوست، بايد توجّهش را از غير او برگيرد و با آتش عشق، غير دوست را بسوزاند و به آنها كافر شود. عاشقى كه غير در نظرش نمى آيد، آتش عشقش چه چيزى را بسوزاند؟

(بولهب، تمثيلى باشد براى غير دوست.)، لذا مى گويد:

آن كه جان خود را فداى عشق جانان مى كند، از نثار فضل و شرف و حسب و نسبِ خود به پاى او، به طور قطع باكى ندارد، زيرا اگر عاشق چنين نباشد، به مقصود خويش دست نمى يابد، و دوست هم خريدارش نخواهد شد؛ كه: «إِنَّ اللَّهَ اشْتَرى‌ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ أَنْفُسَهُمْ وَ أَمْوالَهُمْ بِأَنَّ لَهُمُ الْجَنَّةَ.»[١]: (خداوند، جانها و اموال مؤمنان را به بهاى بهشت خريدارى نمود.) به گفته خواجه در جايى:

لذا باز مى گويد:

[١] - توبه: ١١١.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٨١، ص ٢٢١.