جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٨٧ - غزل ٢١٨ شراب و عيش نهان چيست كار بىبنياد

از معشوق حقيقى و جمال و كمالش نيافتم؛ كه:

١٥٩١

«وَما أَطْيَبَ طَعْمَ حُبِّكَ! وَما أَعْذَبَ شِرْبَ قُرْبِكَ! فَأَعِذْنا مِنْ طَرْدِكَ وَإِبْعادِكَ، وَاجْعَلْنا مِنْ أَخَصِّ عارِفيكَ، وَأَصْلَحِ عِبادِكَ، وَأَصْدَقِ طآئِعيكَ، وَأَخْلَصِ عُبّادِكَ.»

[١]: (و چقدر طعم محبّتت خوش! و شربت قرب تو گواراست! پس ما را از راندن و دور نمودن از درگاهت پناه ده، و از خاصّ‌ترين عارفان و صالح‌ترين بندگان، و راستگوترين اهل طاعتت، وپاك و خالص‌ترين عبادت كنندگانت قرار ده.)

اى سالكين! من هرچه دارم از غم عشق او دارم. خدا، من و عاشقان جمالش را در اين بهره بردارى، از چشم زخم محفوظ دارد. آمين ربّ العالمين!.

در جايى مى گويد:

و نيز در جايى ديگر مى گويد:

[١] - بحارالانوار، ج ٩٤، ص ١٥١.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٧٤، ص ٨٧.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٧٢، ص ٨٥.