جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٣٨

درآور؛ كه در اين صورت به پناهگاه محفوظ و مصونى پناهش داده‌اى.)، نور معشوق حقيقى، آن كس را كه جامع اسماء و مظهر اتمّ تجلّيات او گشته، خواسته و ناخواسته، كار خود كند و وى را نمونه و مَثَل خود گرداند؛ كه:

٢٢٧٧

«عَبْدى! أَطِعْنى أَجْعَلْكَ مَثَلى: أَنَا حَىٌّ لا أَمُوتُ، أَجْعَلُكَ حَيّاً لا تَمُوتُ؛ أَنَا غَنِىٌّ لا أَفْتَقِرُ، أَجْعَلُكَ غَنِيّاً لا تَفْتَقِرُ؛ أَنَا مَهْما أَشاءُ يَكُونُ، أَجْعَلُكَ مَهْما تَشآءُ يَكُونُ.»

[١]: (بنده من! اطاعت نما، تا تو را نمونه خودم قرار دهم: من زنده اى هستم كه هرگز نمى ميرم، تو را زنده اى مى گردانم كه هرگزنميرى؛ من بى‌نيازى هستم كه هرگز فقير نمى شوم، تو را غنى و بى‌نيازى مى گردانم كه هرگز فقير نشوى؛ من هرچه بخواهم موجود مى شود، تو را نيز چنان قرار مى دهم كه هر چه بخواهى، موجود مى شود.)

محبوب، سالك دردمندى را مداوا خواهد كرد و به مقصد و مقصودش راهنما مى‌شود، كه بداند مريض است، و سراپايش را هواپرستى و جهل و خودخواهى احاطه نموده؛ نه آن كس كه درد خود را از طبيب حقيقى مخفى مى دارد، و يا براى خود دردى نمى بيند؛ كه:

١٧٨٧

«لا شِفآءَ لِمَنْ كَتَمَ طَبيبَهُ دآءَ هُ.»

[٢]: (براى كسى كه دردش را از طبيب خود مى پوشاند، شفا و بهبوديى نخواهد بود.)

مرا هنرها بود، از هيچ كدام بهره‌مند نگشتم، جز فنّ عشق محبوب حقيقى، بر آن استوار گشته و بر هر چيز برترى خواهم داد، اميد آنكه از اين هنر بهره‌هاى.

[١] - جواهر السّنيّة، ص ٣٦١.

[٢] - غرر و درر موضوعى، باب الدّاء والدّواء، ص ١١٨.