جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٠٠ - غزل ٢٣٤ كى شعرتر انگيزد خاطر كه حزين باشد

اطاعت كند- د ر زمره صدّيقين بنويسم.).

و نيز:

١٧٢٥

«قالَ: يا رَبِّ! دُلَّنى عَلى أَمْرٍ فيهِ رِضاكَ. قالَ اللَّهُ: إِنَّ رِضآئى فى كُرْهِكَ، وأَنْتَ ما تَصْبرُ عَلى ما تَكْرَهُ. قالَ: يا رَبِّ! دُلَّنى عَلَيْهِ. قالَ: فَإِنَّ رِضآئى فى رِضاكَ بِقَضآئى.»

[١]: (موسى [٧‌] عرض كرد: پروردگارا! مرا بر امرى كه خشنودى تو در آن است، راهنمايى فرما. خداوند فرمود: به درستى كه خشنودى من در آن چيزى است كه اكراه مى‌دارى، و تو بر آنچه بد مى پندارى، صبر نمى كنى. عرض كرد پروردگارا! مرا بر آن رهنمون شو. فرمود: همانا خشنودى من در رضايت تو به قضاى من است.).

و خلاصه آنكه: اى خواجه! اگر حسودان نمى توانند مقام و منزلت معنوى، و يا ابيات و اشعار پاكيزه و پر معنى تو را ببينند، نبايد از آن غمناك باشى؛ زيرا شايد دوست، مصلحت تو را اين چنين دانسته تا مورد توجّه مردم قرار نگيرى و اگر دقت كنى خواهى ديد كه خير تو در اين باشد.

هر رهروى كه سخن گذشته مرا (در تمام ابيات گذشته) درك نكند، نقش سلوكش حرام باد، اگرچه در سخن پردازى و نگارش كلمات، بى نظير باشد؛ لذا مى‌گويد:

در طريق عشق جانان، هر كسى را نصيبى است: برخى را جام مى و ذكر و مشاهده مى دهند؛ و پاره اى را خون دل و هجران.

خواجه با اين بيان، از روزگار هجران خويش شكوه و شكايت نموده و باز مى گويد:.

[١] - جواهر السّنية، ٧٧.