جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٠٢ - غزل ١٩٣ در ازل هر كو بفيض دولت ارزانى بود

در ازل هر كو بفيض دولت ارزانى بود

تا ابد جام مرادش همدم جانى بود

من همان ساعت كه از مى خواستم شد توبه كار

گفتم اين شاخ ار دهد بارى پشيمانى بود

خود گرفتم كافكنم سجاده چون سوسن بدوش‌

همچو گل بر خرقه رنگ مى مسلمانى بود

خلوت ما را فروغ از عكس جام باده باد

زآنكه كنج اهل دل بايد كه نورانى بود

بى چراغ جام در خلوت نمى آرم نشست‌

وقت گل مستورى مستان زنادانى بود

مجلس انس و بهار و بحث عشق اندر ميان‌

جام مى نگرفتن از جانان گران جانى بود

همّت عالى طلب جام مرصّع گو مباش‌

رند را آب عنب ياقوت رمّانى بود

نيكنامى خواهى اى دل با بدان صحبت مدار

خود پسندى جان من برهان نادانى بود

گرچه بى‌سامان نمايد كار ما سهلش مبين‌

كاندر اين كشور گدائى رشك سلطانى بود

خوش بود خلوت هم اى صوفى وليكن گر در او

باده ريحانى و ساقى روحانى بود[١]

دى عزيزى گفت حافظ ميخورد پنهان شراب‌

اى عزيز من گناه آن به كه پنهانى بود