جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٦٢ - غزل ١٨٧ دوستان دختر رز توبه زمستورى كرد

همان گونه كه گشوده شدن گل سرخ، موجبات طرب و خوشىِ مرغ شبخوان (بلبل) را فراهم مى سازد، نسيم فطرت توحيدى درونى‌ام وزيدن گرفت و از مشاهدات دوست بهره مندم ساخت و طبعم را به گفتار عاشقانه وا داشت.

به گفته خواجه در جايى:

و در جاى ديگر:

آرى، تواضع وافتادگى، بشر را به مقامات بلند و فطرت توحيدى خود متوجّه مى‌سازد؛ كه:

١٣٣١

«مَنْ تَواضَعَ، عَظَّمَهُ اللَّهُ وَرَفَعَهُ.»

[٤]: (هركس فروتنى نمايد، خداوند او را بزرگ داشته و بالا مى برد.)؛ ولى كسى كه به خود مغرور باشد و تكبّر ورزد، از رسيدن به مقامات معنوى محروم مانده و مطرود درگاه الهى خواهد شد، همان گونه.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣١٧، ص ٢٤٥.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٤٣، ص ٢٦١.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٧٣، ص ٣٤٥.

[٤] - غرر و درر موضوعى، باب التّواضع، ص ٤٠٦.