جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٤٣ - غزل ٢١٢ ساقى ار باده از اين دست بجام اندازد

(و نزد پروردگارشان روزى داده مى شوند.) ويا: «عِنْدَ مَلِيكٍ مُقْتَدِرٍ»[١]: (نزد پادشاه قدرتمند.- چنانچه روزى دست از افكار خام خود بكشد و به مراقبه جمال محبوب و اخلاص در اعمال خود بپردازد، به هر دو نعمت خواهد رسيد.

حال كه او بر سر انكار و خام طمعى مانده و نمى خواهد پخته شود:

اسرار عالم عشق را با زهّاد قشرى مگو، كه استفاده ها از تو مى نمايند، و در آخر چوب تكفير را بلند مى كنند؛ كه:

١٥٣٤

«صَدْرُ الْعاقِلِ صُنْدُوقُ سِرِّه.»

[٢]: (سينه عاقل، صندوق راز اوست.- نيز:

١٥٣٥

«مَنْ أَسَرَّ إِلى‌ غَيْرِ ثِقَةٍ، ضَيَّعَ سِرَّهُ.»

[٣] (هركس رازش را براى شخصى كه مورد اطمينان او نيست، فاش كند، آن را ضايع نموده است.- يا:

١٥٣٦

«لا تُودِعَنَّ سِرَّكَ مَنْ لا أَمانَةَ لَهُ.»

[٤]: (هرگز رازت را نزد كسى كه امانت را رعايت نمى كند، به وديعه مگذار.).

[١] - قمر: ٥٥.

[٢] - غرر و درر موضوعى، باب السّرّ، ص ١٥٨.

[٣] ( ٣، ٤) غرر و درر موضوعى، باب السّر، ص ١٥٩.

[٤] ( ٣، ٤) غرر و درر موضوعى، باب السّر، ص ١٥٩.