جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٧ - غزل ١٨٥ ديدم بخواب خوش كه بدستم پياله بود

محبوبا! اگرچه پس از ديدارى كوتاه به فراقت مبتلايم ساختى و از آن رنج مى‌برم؛ ولى چه مى توان كرد كه بيش از اين ما را نصيبى از ديدارت مقدّر ننموده‌اى و همواره بايد در خمارى عشقت بسر بريم و به خواسته‌ات راضى باشيم؛ كه:

١٣١٥

«أَلْحَمْدُلِلّهِ الَّذى لَيْسَ لِقَضائِهِ دافِعٌ.»

[١]: (سپاس مختصّ خداوندى است كه قضاء و خواسته حتمى‌اش قابل دفع نيست.- به گفته خواجه در جايى:

و در جاى ديگر:

در گذشته، هنگام صبح بود كه در كنار كثرات و مظاهر به مشاهده و تجلّيات اسماء و صفاتى محبوب نائل گشتم و مرغان چمنزار عالم، و يا سالكين براى ديدارش به آه و ناله اشتغال داشتند. كنايه از اينكه: اكنون مرا جز محروميّت، از ديدار دوست نصيبى نيست و در خمارى هجرش بسر مى برم.

اين بيت، نصيحت مشفقانه اى است از خواجه به آنان كه مى خواهند با توجّه.

[١] - اقبال الاعمال، ص ٣٣٩.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٦٩، ص ١٤٧.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٧٠، ص ١٤٧.