جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٦ - غزل ١٨٥ ديدم بخواب خوش كه بدستم پياله بود

و ممكن است بخواهد بگويد: دولت ديدارم مساعد شد، ولى به قدر ظرفيّت و مجاهده و سير ما، به ما عنايت نمودند.

حال كه بار دگر به جهت توجّه به عالم كثرت، به خمارى هجرانِ ديدار جانان مبتلا گرديدم، ناچار در پى مراد خود باز در پيشگاهش به گدايى و ناله و فرياد خواهم پرداخت و از زلفش، كه مرا از مشاهده‌اش محروم ساخته، دادخواهى خواهم كرد تا بازش يابم؛ زيرا در گذشته نيز با چنين اعمالى به خمارى خود پايان دادم. اميد آنكه بار ديگر از طريق مظاهر به وصالش دست يابم؛ كه: «وَ إِنْ مِنْ شَيْ‌ءٍ إِلَّا عِنْدَنا خَزائِنُهُ ...»[٢]: (و هيچ چيز نيست، جز آنكه گنجينه‌هاى آن نزد ماست ...).

به گفته خواجه در جايى:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٠٥، ص ١٧١.

[٢] - حجر: ٢١.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٦٨، ص ١٤٦.