جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٣١ - غزل ٢٣٩ گفتم كه خطا كردى و تدبير نه اين بود

٢١٦٥

الْأَعْمارِ.»

[١]: (بدرستى كه شب و روز، در ويرانى و نابودى عمرها شتابانند.)

با خود گفتم: چه بهره ها كه پيش از اين از عمر خويش بردى.

جواب داد: درست است، ولى شفاى دل من، در شراب صبحگاهى بود كه دلدار با تجلّياتش بكلّى از خود بگيرد؛ و به آن نرسيدم.

در جايى از رسيدن به اين عنايت خبر داده و مى گويد:

و يا گفت: شفاى تو در اين بود كه در باقى مانده عمر، باز لطف دوست شامل حالت گردد؛ ولى نشد؛ لذا مى گويد:

به عمر گذشته خويش گفتم: چه شد زود سپرى شده و رفتى، هنوز از تو بهره نگرفته از دست من بشدى؟ كه:

١٧٧٢

«مَعَ السّاعاتِ تَفْنَى الآجالُ.»

[٣]: (با گذشت لحظات، اجلها و سرآمدها به پايان مى رسد.).

پاسخ داد: صحيح است، ولى:

١٧٧٣

«أَلْعُمْرُ أَنْفاسٌ مُعَدَّدَةٌ.»

[٤]: (عمر، نَفَسهايى معدود مى باشد.).

و به گفته خواجه در جايى:.

[١] - غرر و درر موضوعى، باب العمر، ص ٢٧٦.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢١٠، ص ١٧٥.

[٣] - غرر و درر موضوعى، باب العمر، ص ٢٧٧.

[٤] - غرر و درر موضوعى، باب العمر، ص ٢٧٥.