جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٢٩ - غزل ٢٣٩ گفتم كه خطا كردى و تدبير نه اين بود

گويا خطاب خواجه در اين «گفتم» و «گفتا» ها با خود بوده و از عمر گذشته خويش سخن به ميان آورده (بيت ششم شاهد بر اين امر است.)، كه.

مى‌گويد:

با خود گفتم: تدبير اين نبود كه با عمر گذشته خويش نمودى و به بطالتش بسر بردى، و يا تدبير آن نبود كه وصال محبوب را زود از دست بدهى.

جواب داد: چه مى توان كرد؟ با مقدّرات نمى توان در افتاد. هركس را از عمر گرانمايه نصيبى و بهره اى است؛ كه:

١٧٦٥

«إِنَّ عُمْرَكَ مَهْرُ سَعادَتِكَ، إِنْ أَنْفَذْتَهُ فى طاعَةِ رَبِّكَ.»

[١]: (همانا عمرت، كابين خوشبختى توست، اگر آن را در اطاعت پروردگارت به كار بندى.- همچنين:

١٧٦٦

«لا يَعْرِفُ قَدْرَ ما بَقِىَ مِنْ عُمْرِهِ، إِلّا نَبِىٌّ أَوْ صِدّيقٌ.»

[٢]: (ارزش باقيمانده عمر خويش را هيچ كس جز پيامبر و يا صديق نمى شناسد.)

با خود گفتم: مقصود تو از عمر، وصال دوست بود. به آن دست يافتى، ديگر چه مى‌خواهى؟.

[١] - غرر و درر موضوعى، باب العمر، ص ٢٧٦.

[٢] - غرر و درر موضوعى، باب العمر، ص ٢٧٧.