جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٣٣ - غزل ٢٣٩ گفتم كه خطا كردى و تدبير نه اين بود

جواب داد: شايد مصلحت در اين بوده كه سپرى شوم و مراد تو كه وصال دائم است، به مرگ حاصل شود؛ كه:

١٧٧٦

«أَفْضَلُ تُحْفَةِ الْمُؤْمِنِ أَلْمَوْتُ.»

[١]: (برترين ارمغان براى مؤمن، مرگ است.- يا:

١٧٧٧

«لا مُريحَ كَالْمَوْتِ.»

[٢]: (هيچ راحتْ بخشى، همانند مرگ نيست.)

به عمر گذشته گفتم: چرا اين گونه از من دور مى شوى؟.

گفت: اى خواجه! داعيه و اقتضاى من، دور شدن و گرفته شدن از بندگان خداست، در اين عالم براى هيچ شخصى نخواهم ماند؛ زيرا اجل و مردن با عالم مادّه قرين است، و نيازى به دليل آوردنِ بر دور شدنم نيست؛ كه: «نَحْنُ قَدَّرْنا بَيْنَكُمُ الْمَوْتَ، وَ ما نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ»[٣]: (ما مرگ را مقدّر ساختيم، و هيچ كس نمى تواند بر ما پيشى بگيرد.).

[١] - غرر و درر موضوعى، باب الموت، ص ٣٧٠.

[٢] - غرر و درر موضوعى، باب الموت، ص ٣٧٤.

[٣] - واقعه: ٦٠.