جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٣٠ - غزل ٢٣٩ گفتم كه خطا كردى و تدبير نه اين بود

پاسخ داد: درست است، ولى تنها مراد من از وصالش اين نبود كه لحظه‌اى، و يا لحظاتى با او باشم؛ دوام آن، و يا بالاتر از آن را طالب بودم؛ كه:

١٧٦٧

«مَنْ رَغِبَ فيما عِنْدَ اللَّهِ، بَلَغَ آمالَهُ.»

[١]: (هركس به آنچه نزد خداست راغب و راضى باشد، به آرزوهايش خواهد رسيد.)

با خود گفتم: دوستان بد، و يا شيطان نگذاشتند كه وصالت دوام يابد و از عمر خويش در راه قرب دوست بهره‌مند گردى؛ كه‌

١٧٦٨

«لا يَأْمَنُ مُجالِسُوا الْأَشْرارِ غَوآئِلَ الْبَلآءِ.»

[٢]: (همنشينهاى افراد بد از مهالك و گزند بلاء ايمن نيستند.).

در جوابم گفت:

١٧٦٩

«أَلتَّوفيقُ قآئِدُ الصَّلاحِ.»

[٣]: (توفيق، راهبر صلاح و درستى است.) ما را چنين توفيقى نبود كه بيش از اين از عمر خويش و وصال محبوب استفاده كنيم و:

١٧٧٠

«أَلتَّوْفيقُ وَالْخِذْلانُ يَتَجاذَبانِ النَّفْسَ، فَأَيُّهُما غَلَبَ، كانَتْ فى حَيِّزِهِ.»

[٤]: (توفيق و خوارى، هر كدام نفْس را به طرف خود مى كشد؛ در نتيجه، هر يك چيره شد، نَفْس در سمت او قرار مى گيرد.)

به عمر خود گفتم: اى ماه و روشنىْ دِهْ و راهنما و سرمايه من! چرا از من دورى كردى؟.

گفت: اين رسم عالم ناپايدار است كه همواره در نابودى و گرفتن سرمايه‌هاى عمر و عالم طبيعت ظاهرى بشر است؛ كه:

١٧٧١

«إِنَّ اللَّيْلَ وَالنَّهارَ مُسْرِعانِ فى هَدْمِ‌

[١] - غرر و درر موضوعى، باب اللَّه تعالى شأنه( روابط خداى تعالى با بندگان)، ص ١٧.

[٢] - غرر و درر موضوعى، باب الشّرّ، ص ١٧٤.

[٣] ( ٣، ٤) غرر و درر موضوعى، باب التوفيق، ص ٤٠٩.

[٤] ( ٣، ٤) غرر و درر موضوعى، باب التوفيق، ص ٤٠٩.