جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٦٠ - غزل ٢١٥ شاهدان گر دلبرى زينسان كنند

آنكه به مقام عزّتت پناهنده شود، سزاوار سپردن و واگذار نمودن به غير، يا بى التفاتى نخواهد بود.) به گفته خواجه در جايى:

با اين همه:

معشوقا! ما عاشقيم و فرمانبر، نه فرمانروا. اين تويى كه بر ما حاكمى. گاه به هجرانمان مبتلا مى سازى، و گاه وصالمان دهى؛ گاه برانى، و گاه بخوانى. چون بخوانى، دل از دست داده و جان فداى ديدارت خواهيم نمود: كه:

١٥٥٤

«إِلهى! حُكْمُكَ النّافِذُ وَمَشِيَّتُكَ الْقاهِرَةُ، لَمْ يَتْرُكا لِذى مَقالٍ مَقالًا، وَلالِذى حالٍ حالًا.»

[٢]: (معبودا! فرمان نافذ و مشيّت قاهر و چيره‌ات، نه جاى سخن بر گوينده اى باقى گذارده، و نه حال ثابتى براى صاحب حالى.) به گفته خواجه در جايى:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٠٧، ص ١٠٨.

[٢] - اقبال الاعمال، ص ٣٤٨.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٠٤، ص ١٠٦.