جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٠٣ - غزل ٢٠٧ ساقى حديث سرو و گل و لاله ميرود

ساقى حديث سرو و گل و لاله ميرود

وين بحث با ثلاثه غساله ميرود

مى‌ده كه نو عروس چمن حد حسن يافت‌

كار اين زمان ز صنعت دلاله ميرود

شكّر شكن شوند همه طوطيان هند

زين قند پارسى كه به بنگاله ميرود

طىّ زمان ببين و مكان در سلوك شعر

كاين طفل يكشبه ره يكساله ميرود

باد بهار مى وزد از بوستان شاه‌

وز ژاله باده در قدح لاله ميرود

آن چشم جاودانه عابد فريب بين‌

كش كاروان سحر بدنباله ميرود

خوى كرده ميخرامد و بر عارض سمن‌

از شرم روى او عرق از ژاله ميرود

ايمن مشو زعشوه دنيا كه اين عجوز

مكّاره مى نشيند و محتاله ميرود

چون سامرى مباش كه زر ديد[١] و از خرى‌

موسى بهشت‌[٢] واز پى گوساله ميرود

حافظ ز شوق مجلس سلطان غياث دين‌

خامش مشو كه كار تو از ناله ميرود