جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٩٢ - غزل ٢٠٥ سالها دل طلب جام جم از ما ميكرد

پيشگاهش باشيم-؛ كه:

١٤٨٠

«كُلُّ شَىْ‌ءٍ خاضِعٌ للَّهِ.»

[١]: (هر چيزى در برابر خدا خاضع است.- نيز:

١٦٤٧

«كُلُّ شَىْ‌ءٍ خاشِعٌ لَهُ.»

[٢]: (هر چيزى در برابر او خشوع دارد.)- چاره اى نداريم.

عاشق دلباخته (شايد مراد خود خواجه باشد- در تمنّاىِ دوست، همواره معشوقش با او بود، ولى وى در اثر بى‌عنايتى به اين معنا و غرق در حجاب تعيّنات بودن، او را در كنار و جداى از خود مى پنداشت و از دور او را مى طلبيد و خدايا مى‌گفت؛ و حال آنكه، محبوبش با او بود؛ كه:

١٤٨٢

«كَيْفَ تَخْفى وَأَنْتَ الظّاهِرُ؟ أَمْ كَيْفَ تَغيبُ وَأَنْتَ الرَّقيبُ الحاضِرُ؟»

[٣]: (چگونه پنهان باشى، در حالى كه تنها تو ظاهر و پيدايى؟ يا چگونه غايب مى شوى، در صورتى كه تنها تو مراقب و حاضر هستى؟)

شب گذشته، مشكل توحيدى خود را كه سؤال از سرّ توحيدى بود، نزد استاد بيناى خود بردم تا بدانم كه دوست چگونه با همه، و بدون همه است؟ و چگونه مى‌توان او را مشاهده كرد؟ كه ناگاه به من خلصه و شهودى دست داد، استاد را خرّم و خندان و به مشاهده جمال محبوب مشغول ديدم و از تجلّيات گوناگون اسمائى و.

[١] - غرر و درر موضوعى، باب الخضوع، ص ٩٠.

[٢] - نهج البلاغة، خطبه ١٠٩، ص ١٥٨.

[٣] - اقبال الاعمال، ص ٣٥٠.