جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٤٤ - غزل ١٩٩ رسيد مژده كه ايام غم نخواهد ماند

از اين بيت معلوم مى شود خواجه پس از فراقِ مكرّر، وصالى داشته، كه مى‌گويد: چنان نماند و چنين نيز هم نخواهد ماند.

خلاصه آنكه: اى خواجه! در گذشته، روزگارى را به فراق بسر بردى، وصالت روى داد؛ حال هم كه مژده وصالت داده‌اند، به فراق نخواهى ماند

١٤٣٣

«إِلهى! نَفْسٌ أَعْزَزْتَها بِتَوْحيدِكَ، كَيْفَ تُذِلُّها بِمَهانَةِ هِجرانِكَ؟»

[١]: (بار الها! چگونه نَفْسى را كه با توحيدت گرامى داشتى، با پستى هجرانت خوار مى گردانى؟).

در جايى مى گويد:

محبوبا! اگرچه متابعت از شيطان موجب شد تا از نظر تو بيافتم و شيطان با قدرتى كه براى اغواى من به او داده بودى به آرزوى خود برسد، ولى چنين نيست كه هميشه او را سلطه باشد، و من نزد تو سر افكنده باشم؛ زيرا به مژده وصالت،.

[١] - بحارالانوار، ج ٩٤، ص ١٤٤.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٤٨، ص ٣٢٨.