جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٤٥ - غزل ١٩٩ رسيد مژده كه ايام غم نخواهد ماند

خود را از عبّاد و مخلَصين (به فتح لام) خواهم ديد، آنجا ديگر ذلّت مال اوست، نه من؛ لذا محترم نخواهد ماند؛ كه گفت: «فَبِعِزَّتِكَ لَأُغْوِيَنَّهُمْ أَجْمَعِينَ، إِلَّا عِبادَكَ مِنْهُمُ الْمُخْلَصِينَ»[١]: (به عزّت و عظمتت سوگند، حتماً همه آنها، جز بندگان مخلَص پاك شده‌ات را گمراه خواهم نمود.).

در جايى مى گويد:

از اين كه مى بينم وصال دوست براى هيچ كس دوام ندارد، دانستم كه كسى مقيم حرم سراى دوست نخواهد بود.

يا مى خواهد بگويد: اينكه مى نگرم يار هر كه را به قرب خود راه مى دهد، فانى و كشته و نابود مى سازد، معلوم مى شود آن كس كه آنجا راه يافت، خود را نخواهد ديد؛ كه:

١٤٢٥

«إِلهى! إِنَّ ... مَنْ أَقْبَلْتَ عَلَيْهِ غَيْرُ مَمْلُوكٍ [مَمْلُولٍ‌].»

[٣]: (بار الها! همانا ... هركس كه تو بدو روى كنى، بنده ديگرى [يا: خسته و ملول‌] نخواهد شد و تو مالك على الاطلاق او خواهى شد.) به گفته خواجه در جايى:

[١] - ص: ٨٢ و ٨٣.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١١، ص ٤٥.

[٣] - اقبال الاعمال، ص ٦٨٦.