ادب حضور (ترجمه فلاح السائل) - السيد بن طاووس؛ مترجم محمد روحي - الصفحة ٢٨٠ - نكوهش وارد شدن در نماز با حالت كراهت

دلها سنگين مى‌باشد.»؛ زيرا اين سخن از خشنودى خداوند آگاه به اسرار بدور است.

و تو را همين بس كه قرآن به صراحت هشدار داده كه نماز براى غير كسانى كه در برابر خداوند رحمان خشوع و فروتنى دارند، سخت و گران است، و روشن است كه خاشع نبودن نقص است، آنجا كه خداوند- جلّ جلاله- مى‌فرمايد:

وَ إِنَّها لَكَبِيرَةٌ إِلَّا عَلَى الْخاشِعِينَ‌.[١]- و براستى كه نماز جز بر فروتنان سخت و سنگين است.

اگر نماز براى تمام نمازگزاران تكليف سنگين بود، خداوند- جلّ جلاله- خاشعان و فروتنان را مدح و ستايش ننموده و استثنا نمى‌كرد، و نمى‌فرمود كه نماز بر آنان سنگين و گران نيست.

همچنين در پاسخ او، اين كلام مقدّس قرآن را بخوان كه خداوند- جلّ جلاله- به صراحت مى‌فرمايد:

حَبَّبَ إِلَيْكُمُ الْإِيمانَ، وَ زَيَّنَهُ فِي قُلُوبِكُمْ، وَ كَرَّهَ إِلَيْكُمُ الْكُفْرَ وَ الْفُسُوقَ وَ الْعِصْيانَ‌.[٢]- خداوند ايمان را در نزد شما محبوب گردانيد و آن را در دلهايتان بياراست، و كفر و گناه و نافرمانى را در نزدتان ناخوشايند جلوه داد.

و نيز بگو: تو بر خلاف اين سخن مى‌گويى، و نسبت به خداوند بهتان روا مى‌دارى، آيا با وجود كراهت داشتن تو از خدمت و بندگى و تقرّب به او، اين گفتار تو كه مى‌گويى او- جلّ جلاله- از تو خواسته كه حضرتش- جلّ جلاله- را دوست بدارى، و تو ادّعاى مى‌كنى كه او- جلّ جلاله- را دوست مى‌دارى، قابل قبول است؟ آيا نزد عقل صحيح است كه عاشق از عمل براى كسب خشنودى محبوبش احساس سنگينى كند، يا از امورى كه او را به محبوبش نزديك مى‌كند بدش بيايد؟

اينكه مى‌گويم: پيرامون مطلبى كه بدان اشاره نمودم، روايت نيز وارد شده و عقل را ستوده، از آن جمله محمّد بن ابى عمير به نقل از شخصى كه خود از امام‌

[١] - بقره( ٢): ٤٥.

[٢] - حجرات( ٤٩)